Tot het moment waarop ze uit het ziekenhuis naar huis terugkeerde, was Elisabeth March een vrolijke, jonge vrouw. Ze was gelukkig getrouwd, had twee gezonde, lieve kinderen en schreef in haar vrije tijd boeken die veel en met plezier werden gelezen. Maar na haar thuiskomst leek het alsof dat alles opeens er niets meer toe deed. Elizabeth veranderde in een angstige, achterdochtige vrouw die het gevoel had van alle kanten te worden bedreigd. Ze beschikte zelfs over ‘bewijzen’ van die bedreiging, maar iedereen in haar omgeving lachte meewarig om haar verhalen. ‘Ze moest maar veel slapen en goed uitrusten – waarschijnlijk was ze nog niet helemaal hersteld’. Maar hadden degenen die dit beweerden werkelijk gelijk? Was Elizabeth alleen maar het slachtoffer van haar eigen ziekelijke verbeelding, of was er inderdaad iemand die een aanslag op het geluk van Oliver en haar voorbereidde? Langzaam maar zeker kwam ze achter de waarheid, die afgrijselijker was dan zelfs een vrouw met een ziekelijke verbeelding had kunnen bedenken. Helemaal alleen stond Elisabeth tegenover de man of vrouw, die haar geluk bedreigde. Maar ze voelde dat ze de strijd moest volhouden – zij alleen immers wist waarvoor zij vocht: voor het geluk van haarzelf, van Oliver en de kinderen.

191 pag.
Gulden Pocket 6
Het Spectrum Utrecht/Antwerpen