Detective-Omnibus 4 verhalen
John D. MacDonald - Wraak op hoog bevel
Dolores Hitchens - Logica op dwaalwegen
Jean Potts - De volmaakte hengelaar
Judson Philips - Maskerade der verdwaasden

Wraak op hoog bevel – John. D. Macdonald
Het begon allemaal met een donkerblonde man met een hard karakter. Het had ook kunnen beginnen met Lucille Phelps, toen ze haar verwoede pogingen om in leven te blijven opgaf en verdronk. In dat geval zou het niet meer geweest zijn dan een gewoon verdrinkingsgeval door een toevallige samenloop van omstandigheden. Maar dan zou er verder niets aan het licht zijn gekomen, zodat we er beter aan doen wel met Bart Breckenridge, de donkerblonde man, te beginnen, maar dan natuurlijk voordat hij ooit van Lucille Phelps had gehoord...

Logica op dwaalwegen – Dolores Hitchens
Het lijk lag op het stuurwiel van de auto. De linkerschouder leunde zwaar tegen de deur en het gezicht lag naar rechts, van de weg afgekeerd. Het was eigenlijk niet meer dan een pad, te oordelen naar de hoefsporen die overal voorkwamen. Alles wat men van buitenaf kon zien was de kraag van een koordfluwelen jas en een verwilderde kuif van bruin haar. De auto stond geparkeerd tegen de heuvelrug, die uitkeek op de Palos Rojos club...

De volmaakte hengelaar – Jean Potts
Zoals altijd rook het ook deze maandagmorgen vreemd in het kantoor. Het eerste dat Louise deed was dan ook volkomen in strijd met de voorschriften zoals ze in de handleiding van het airconditioningsysteem vermeld stonden, maar het verschafte haar toch een soort van heimelijk genoegen. Ze deed het raam open. Alleen in het kantoor kon ze dit zonder de hulp van twee sterke mannen klaarspelen. Ze had dan ook wel een superieur gevoel, hetgeen bij een dergelijke prestatie nauwelijks verwonderlijk was...

Maskerade der verdwaasden – Judson Philips
“Ik wilde dat je me niet steeds zo aankeek alsof ik een filmster ben,” zei Carol Richmond. “Als je die donkere bril afzet, dan zal ik mijn best doen”, gijnsde Peter Styles. Ze gaf hem geen antwoord, maar keek langzaam in de kamer rond, waarna ze Peter oplettend bestudeerde. Hij had een knap, donker gezicht en hij nam haar ook kalm op. Plotseling richtte ze haar blik op zijn benen. Peter sloeg zijn pijp, die gemaakt was van de stengel van witte heide, tegen zijn rechterscheen. Het klonk erg hol. “Dat is hem, van plastic, met veren en scharnieren om het zo efficient mogelijk te maken. Bijna zo doeltreffend als een echt been”...

432 pag.
Harde kaft ingebonden
Vergeeld boek van het liggen - rest goed
Internationale Romanuitgaven Groningen