De Getekende – V. Vervloet
Bezorgd spiedde Virginie naar een teken op haar jeugdig gelaat dat het geheim zou kunnen verraden. Het spiegelbeeld onthulde niets, weerkaatste enkel een mooi, ovaal gezicht, omkranst met golvend zwart haar. Misschien had Robert toch gelijk, maakte zij zich nodeloos ongerust. Kon ze er maar met iemand over praten, raad vragen, desnoods bij een dokter in de stad. ‘Spreek er met niemand over, heb nog enkele dagen geduld. Ik praat met mama en dan trouwen we zo gauw mogelijk’. Of hij met zijn moeder gesproken had, vertelde Robert niet toen hij de volgende dag in haast meedeelde onverwacht voor een paar dagen op reis te moeten. Die paar dagen waren reeds een hele week geworden. Lang kon Robert niet meer wegblijven. Zonder hem was het leven niet uit te houden in dit grote, stille huis. Mevrouw wist altijd wa aan te merken, regeerde ook in de studie van haar zoon, de notaris. Marie, de keukenmeid, en haar man, de hovenier, waren oud-gedienden die haar wel genegen waren, doch aan wie ze voor het overige weing had. Wel had Marie haar onder bedekte woorden te kennen gegeven dat ze zich in acht moest nemen: ook een jonge bovenmeid bleef een dienstbode...

224 pag
Paperback
Boek in goede staat
1964 Davidsfonds Leuven